در شرح اين فقرات مرحوم خواجه نصير الدّين فرمايد : وَ هَذانِ الْوَصْفانِ أعْنى الْهَشاشَةَ الْعامَّةَ وَ تَسْويَةَ الْخَلْقِ فى النَّظَرِ ، أثَرانِ لِخُلْقٍ واحِدٍ ، يُسَمَّى بِالرِّضا وَ هُوَ خُلْقٌ لا يَبْقَى لِصاحِبِهِ إنْكارٌ عَلَى شَىْءٍ وَ لا خَوْفٌ مِنْ هُجومِ شَىْءٍ وَ لا حُزْنٌ عَلَى فَواتِ شَىْءٍ ، وَ إلَيْهِ أشارَ عَزَّ مِنْ قآئِلٍ : وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ ؛ وَ مِنْهُ تَبَيَّنَ تَأْويلُ قَوْلِهِمْ : خازِنُ الْجَنَّةِ مَلَكٌ اسْمُهُ رِضْوانٌ . « 1 » « اين دو صفت كه در عارف است يعنى نرمى و ملائمتى كه با همهء موجودات دارد ، و مساوى بودن تمام مخلوقات در نظر او ، اين دو ، اثرى است براى يك صفت و اخلاق واحدى كه به نام « رضا » ناميده مىشود . و اين رضا صفتى است كه در هر كس پيدا شود در او مجال ردّ و انكار براى چيزى نمىگذارد ، و در رويدادها و پيش‌آمدهاى ناگوار زندگى خوف و هراس را از او بر مىدارد ، و بر اثر از دست دادن چيز مطلوبى در او غصّه و حزن پديدار نمىگردد ؛ و به اين درجه از صفات كه مقام رضاست خداوند عزّ و جلّ در قرآن كريم اشاره فرموده است : وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ . « 2 »

--> - و چگونه ملائم و نرم نباشد درحالىكه او به حقّ تعالى خوشحال است و به هر چيز خوشحال است ؛ چون در همه چيز خدا را مىبيند . و چگونه بين موجودات فرق گذارد ، درحالىكه همه در نزد او مساويند ، و همه اهل رحمتند كه در اين دنيا به باطل اشتغال پيدا نموده‌اند ( 1 ) همان مصدر ، ص 102 ( 2 ) قسمتى از آيه 72 ، از سورهء 9 : التّوبة